Μέσα στο γλυκό μεθύσι του καλοκαιριού, εκεί που η θάλασσα χτυπά τους βράχους σαν ρυθμός καρδιάς κι ο ήλιος λούζει τα χρώματα με χρυσάφι, ο Νίκος Απέργης στρώνει το τραπέζι για το πιο αληθινό, το πιο παθιασμένο «Γλέντι».

Ο αγαπημένος τραγουδιστής μας χαρίζει μία ερμηνεία που φέρνει ξανά στο φως τη μαγεία της παρέας, του νησιού και του τραγουδιού.

«Το Γλέντι», το αγαπημένο νησιώτικο τραγούδι που ακούστηκε για πρώτη φορά το 2006 σε ντουέτο του Νίκου Οικονομίδη και της Κυριακής Σπανού, παίρνει τώρα νέα ανάσα, ενώ βρίσκεται στο απόγειο της δημοτικότητας, έχοντας αποκτήσει μία θέση σε κάθε τραπέζι, κάθε γιορτή, κάθε συναυλία.

Στην unplugged εκτέλεση του Νίκου Απέργη ακούμε χτύπους καρδιάς, βλέμματα γύρω απ’ το τραπέζι, χαμόγελα που ακτινοβολούν στις σκιές των κυκλαδίτικων βραδιών.

Η φωνή του, γεμάτη τρυφερότητα, φέρνει κοντά τους ανθρώπους. Και το κοινό, πρόθυμο, ανταποκρίνεται με ενθουσιασμό. Το τραγούδι αγκαλιάστηκε με χαρά και ζεστασιά, ανεβαίνοντας στο No. 11 στο chart του Spotify για την Ελλάδα, ενώ παράλληλα μετράει πάνω από 2,3 εκατομμύρια streams και περισσότερα από 3,5 εκατομμύρια προβολές στο YouTube.

Αυτή η νέα εκδοχή του τραγουδιού «Το Γλέντι» φωλιάζει μέσα στο άλμπουμ «Unplugged 2» του Νίκου Απέργη, το οποίο κυκλοφόρησε τον περασμένο Απρίλιο για να ψιθυρίσει στ’ αυτί όσα δεν τολμήσαμε να πούμε.

Στο «Unplugged 2», ο Νίκος Απέργης συστήνεται ξανά: όχι μονάχα ως ερμηνευτής, αλλά σαν αφηγητής μίας ζωής που χόρεψε και πόνεσε, που νοστάλγησε και αγάπησε.

Στο άλμπουμ, συνυπάρχουν οι δικές του επιτυχίες όπως τα «Κομμάτι Της Ζωής Μου», «Μια Κυριακή» και «Γελάς» σε unplugged εκτελέσεις, αλλά και αγαπημένα τραγούδια άλλων εποχών, όπως «Καταραμένα Φεγγάρια» και «Παιδί Της Βροχής», που απέκτησαν καινούργια λάμψη με τη δική του προσωπική σφραγίδα — σαν παλιά γράμματα που ξαναδιαβάζονται υπό νέο φως.

Το «Unplugged 2» είναι μία συλλογή στιγμών — σαν τις αληθινές φωτογραφίες που δεν ποζάρουν, αλλά αγαπιούνται. Με το «Γλέντι» να στέκεται στο επίκεντρο, το καλοκαίρι αυτού του χρόνου αποκτά ήχο, ρυθμό, φωνή.

Μια φωνή που μοιάζει να μας ψιθυρίζει ότι η αυλή είναι ακόμα εκεί, τα φώτα μένουν αναμμένα και η μουσική δεν σταμάτησε ποτέ.

Όταν η μουσική γίνεται αγκαλιά, όταν η διασκευή μοιάζει με εξομολόγηση, τότε το τραγούδι παύει να ανήκει στον καλλιτέχνη και γίνεται δικό μας. Και το «Γλέντι» είναι πια όλων — ένα τραγούδι που μας ενώνει με κάτι πιο βαθύ από ήχους: με την ίδια την ανάγκη μας για συντροφικότητα κι ανάσα.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει με ταχύτητα αστραπής, ο ήχος της κιθάρας και η φωνή του Νίκου Απέργη μάς καλούν να καθίσουμε ξανά γύρω από το παλιό τραπέζι. Όχι για να ξεχάσουμε, αλλά για να θυμηθούμε ποιοι ήμασταν, ποιοι είμαστε, και ποιοι, ίσως, θα ξαναγίνουμε.

Με το βλέμμα ψηλά, τη μουσική στην καρδιά και μία πρόποση στο φως. Στο γλέντι μας.